जिवाशिवाची जडली समाधी,
अंतरीची सारी व्याकूळता निवळली.
पडलेले सारे कल्लोळही थांबले,
ना काळ राहिला, ना दिशा ह्या दाही.
श्वासांची ही हरवली ती लय,
देहाच्या आठवणीही गेल्या विझून.
स्वतःचेही न उरले भान—
शून्यातून उमटला एक तो सूर — श्रीकृष्ण, श्रीकृष्ण…
विटला प्रपंच, तुटली उपाधी,
मनाची सारी चंचलता थांबली.
निरभ्र शांततेत उमलला एक लय—
मन जाहले आता हरिमय, हरिमय.
— गौरी
**माझी ओंजळ….**
_— अबोल शब्दांचा कल्लोळ_
दाटून आलेल्या मनात,
भावनांचा कल्लोळ…
ओठांनी मात्र निवडला मार्ग तो — अबोल,
शब्द जणू विसरले ओठांच्या वाटा.
मनातल्या गोष्टी, मनातच रुतल्या आता,
नजरेत कधी असतात कथा अंतरीच्या.
तर कधी आसवे सांगतात — वेदना जिव्हाळ्याच्या.
कागदावर उतरू पाहतात कितीतरी विराणी,
पण गोठते लेखणी अन हरवते
शब्दांची शिदोरी…
गौरी
विठ्ठल विठ्ठल,
चैतन्याचा जयघोष
टाळ मृदूंगाची
साथ, वारकऱ्यांचा जल्लोष ।।
साथ ज्ञानोबा
तुकोबाची , आस विठूला पहायची
वारी निघाली
बघा, ओढ जीवाला तेजाची ।।
भाळी चंदन टिळा
, मुखी हरिनामाच्या हो माळा
भजन कीर्तनाच्या
ओव्या , वारी हा आनंदाचा सोहळा ।।
धूळ उडे ती
पावन माती , तेज असे त्या घोड्याच्या पाठी
॥
अभीर धुळी लोळे
भगवाधारी , अलौकिक असे हरे एक वारी
ओढ आवरेना भेटण्या
मुरारी , धावतो बघा हर एक माळकरी ।।
एका वर्षाने
बघा भेटली ती माय , शब्द गोठले ओठात मनी भावनांना पूर ,
डोळा आसवांची
दाटी माय लेकराच्या भेटी , पंढरपुरात ह्या मज भेटला श्रीहरी ||
Gauri Ekbote
सावळ्या हरीची सानुलीशी तनु
सानुल्याला माझ्या भरजरी पीतांबरू
अंगरख्यावर त्याच्या मोत्यांची किनार
सोनसळी मुकुट गळा वैजयंती माळ
दृष्ट ना लागो माझ्या सावळ्या हरीला
टिट लावते भाळी अष्टगंध भरूनिया
नैवेद्याला ठेविली लोणी भरून हि वाटी
ह्या वाटीला हो नवविध भक्तीच्या कला कुसरी
स्वीकारावी हि वाटी माझ्या लाडक्या हरीराया
गोडी लागो तुझ्या नामाची भवसागर तरावया
