काही आठवणी कधीच जुन्या होत नाहीत… ❤️
काही आठवणी ह्या काळाच्या प्रभावाच्या अगदी पलीकडे असतात. त्यांना तारीख, वेळ, वय असं काहीच नसतं. त्या मनाच्या एका कोपऱ्यात अगदी जपून ठेवलेल्या असतात.
एखादा सुवास, एखादं गाणं, एखादा जुना फोटोसुद्धा क्षणात आपल्याला त्या काळात घेऊन जातो.
तेच घर…
तेच अंगण…
तीच माणसं…
आणि आपण… पुन्हा एकदा लहान झालेले.
काही आठवणी कधीच जुन्या होत नाहीत.
लहानपण तर किती साधं होतं…
ना मोबाईल, ना सोशल मीडिया… प्रत्येक क्षण फोटोमध्ये जतन करण्याची धडपडही नव्हती.
पण तरीही त्या काळात जगलेला प्रत्येक क्षण मनात कुठेतरी कायमचा साठून राहिला.
आज मागे वळून पाहताना जाणवतं, त्या काळात आपल्याकडे फारसं काही नव्हतं; पण तरीही आपण खूप श्रीमंत होतो—आठवणींनी.
आजीचं घर…
आजीच्या घराची आठवण म्हणजे फक्त एक घर नाही.
तो एक अनुभव आहे.
आजीने बनवलेली सांडग्याची भाजी, रात्री केलेली तांदूळ-तूरडाळ खिचडी… आहाहा! अप्रतिम!
आजही आठवलं की तो खमंग सुवास आणि ती चव जिभेवर रेंगाळते.
काहीही खूप मसाले न टाकता ती इतकी सुंदर खिचडी कशी करायची?
कदाचित…
ती तिच्या हातालाच चव होती.
आजीच्या साडीचा तो सुवास आजही आठवतो.
मी तर तिच्या साडीचा ड्रेसच शिवून घेतला होता.
आज त्या साडीचा विचार केला तरी मन पुन्हा त्या दिवसांमध्ये जाऊन पोहोचतं.
आजी आम्हाला गाणी, कविता पण म्हणून दाखवायची.
तिच्या आवाजात कविता ऐकण्याची मजाच काही वेगळी होती.
झोपताना ती मायेने थोपटत म्हणायची—
“रवि गेला रे, सोडुनि आकाशाला
धन जैसें दुर्भाग्याला…
निज नीज माझ्या बाळा…”
त्या शब्दांमध्ये किती माया होती!
आज कितीही वर्षं झाली तरी त्या आवाजाची आठवण मनात तशीच जिवंत आहे.
कधी कधी वाटतं…
आपण मोठे झालो, पण आजीच्या त्या थोपटण्याची गरज मनाला अजूनही आहे.
“किती छान दिवस होते ते…”
आयुष्यात काही माणसं येतात.
काही काळ आपल्यासोबत राहतात.
आपल्यासोबत हसतात, बोलतात, भांडतात, रडतात…
आणि मग एक दिवस त्यांचे रस्ते वेगळे होतात.
काही नाती काळाच्या ओघात दूर जातात.
कधी परिस्थितीमुळे, कधी अंतरामुळे, तर कधी आयुष्याच्या वेगामुळे.
पण काही माणसं दूर गेली तरी त्यांच्या आठवणी मात्र मनातून कधीच दूर जात नाहीत.
आणि मग एखाद्या क्षणी मनात एकच विचार येतो—
“किती छान दिवस होते ते…”
तो जुना फोटो…
मला आठवतं, आम्ही सगळ्या भावंडांनी मिळून एक ग्रुप फोटो काढला होता.
एकमेकांच्या खांद्यावर हात ठेवून, उंचीप्रमाणे आम्ही सगळे उभे होतो.
तेव्हा तो फक्त एक फोटो होता.
आज तो फोटो हातात घेतला की आपण फक्त चेहरे पाहत नाही…
आपण तो काळ पाहतो.
त्या वेळची माणसं पाहतो.
त्या वेळचं आपलं आयुष्य पाहतो.
आणि कधी कधी त्या फोटोमध्ये आपल्याला आपलंच एक हरवलेलं रूप दिसतं.
तेव्हा जाणवतं—
फोटो जुना झाला असला, तरी त्यातली आठवण अजूनही ताजी आहे.
काळ पुढे जातो…
आपण मोठे होतो.
नोकरी लागते.
लग्न होतं.
मुलं होतात.
जबाबदाऱ्या वाढतात.
आपण सतत पुढे जात राहतो.
पण मनाचा एक छोटासा भाग मात्र त्या जुन्या दिवसांमध्येच राहतो.
कधी एखादं गाणं ऐकलं की…
कधी एखादा सुवास आला की…
कधी एखादा जुना फोटो दिसला की…
तो छोटासा भाग पुन्हा जागा होतो.
आणि आपण काही क्षणांसाठी पुन्हा लहान होतो.
वर्तमान जगायला विसरू नका…
आपण भविष्याची काळजी करताना वर्तमान जगायला विसरतो.
आणि वर्तमान जगताना त्याची आठवण तयार होत आहे, हेही लक्षात येत नाही.
म्हणूनच कधी कधी थांबायला हवं.
आजी-आजोबांच्या आठवणी लिहून ठेवायला हव्यात.
मुलांसोबत मनापासून खेळायला हवं.
मित्रांसोबत मनापासून हसायला हवं.
कारण आजचा हा क्षण…
उद्या कोणाच्यातरी आठवणींचा भाग असणार आहे.
आठवणी म्हणजे आयुष्याची छोटीशी ठेव…
आठवणी म्हणजे आपल्या आयुष्याची छोटी छोटी ठेव असते.
काही आठवणी आनंद देतात.
काही डोळ्यात पाणी आणतात.
काही आपल्याला हसवतात.
तर काही आपल्याला पुन्हा एकदा त्या माणसांजवळ घेऊन जातात, जे आता कदाचित आपल्या जवळ नसतील.
पण म्हणूनच त्या आठवणी मौल्यवान असतात.
कारण माणसं दूर जाऊ शकतात…
जागा बदलू शकतात…
काळ पुढे जाऊ शकतो…
पण मनापासून जगलेले क्षण कधीच संपत नाहीत.
ते आपल्या मनाच्या एका छोट्याशा कोपऱ्यात कायम जिवंत राहतात.
म्हणूनच…
काही आठवणी कधीच जुन्या होत नाहीत. ❤️
तुमचीही अशी एखादी आठवण आहे का?
जी कितीही वर्षं झाली तरी आठवली की तुमच्या चेहऱ्यावर हसू येतं?
एखादी व्यक्ती, एखादं घर, एखादा सुवास, एखादं गाणं किंवा एखादा जुना फोटो…
तुमची अशी आठवण Mazi Onjal सोबत नक्की शेअर करा. ❤️
