मी......तू

मी विसराळू तू हुशार

मी प्रेमळ तू खट्याळ

मी शांतता तू गोंधळ

 मी घर तू अंगण

तू संताप मी वैताग

तू प्रेम मी साथ

तू यश मी कौतुक

तू सरगम मी साज

दुःख

दुःखाची तीव्रता वाढली कि 

ते प्रयन्तांना हाक देते 

प्रयन्तानानी यत्नांचा जोर 

लावला कि सुख धावतच येते 

दुःख कधी कधी दुःखाला कंटाळते 

आणि म्हणूनच ते माणसाच्या आतील आवाजाला उठवते 

ढवळून , पेटवून काढत सार 

उलथापालथ करून मोडून टाकत सार 

आणि देत ढकलून एका टोक पर्यंत नेऊन 

स्वतःला सावरण्यासाठी , स्वतःला घवडण्यासाठी 

स्वतःच्या सीमा , कक्षा रुंदावण्यासाठी 

म्हणूनच म्हणतात बहुतेक :

जब अंधेरा घना हो , समजलो सबेरा नजदिक है । 

गौरी 

विठू मूर्ती

सावळी सुबक शोभे विठ्ठलाची मूर्ती
सुंदर मुकुट शोभे भाळावरती

विलोभनीय मुख
कानी मत्स्याकार कुंडले
कंठी कौस्तुभमणी
दंडा शोभे कडी , बाहुभूषणे

दोन्ही कर कटेवर
हाती शोभे शंख कमळ
सावळ्या विठूला माझ्या
मनगटी काडी दोन

कटीवर मेखला
विठू विटेवरी उभा
साऱ्या जगताचा त्राता
आजी डोळा म्या देखिला 

वाळवंटालाच मंजूर नव्हतं बहरण .......

परक्यांच्या जगात
आपल्या माणसांना शोधायला
निघाले होते
कोरड्या वाळवंटात
पाण्याचा झरा सापडवत होते

आशा होती कि दगडालापण
पाझर फुटेल
पण रुक्ष वाळवंटात
का कधी वृक्ष बहरेल

खूप प्रयन्त केला
ओलावा टिकवण्याचा
यत्नांचा जोर लावला
हिरवळ जोपासण्याचा

पण वाळवंटालाच
मंजूर नव्हतं बहरण .......

 ..... गौरी  

विठ्ठल बरसला

आनंदाचा घनु होऊन
विठ्ठल बरसला
तहानलेल्या जीवाला
परीस स्पर्शुनी गेला

जिव विठ्ठल विठ्ठल
श्वास विठ्ठल विठ्ठल
देही विठ्ठल विठ्ठल
सार आयुष्य विठ्ठल

नको जन्मरणाचा हा फेरा
नको ऐहिकाचं ओढा
तुझ्या नामात गर्जुऊ
आसमंत हा सारा

गौरी ......

घर

सुंदर माझ्या घराला
आंब्याचं तोरण
नक्षीदार रांगोळी
अंगणी तुळशी वृंदावन

पारिजातकाचा सडा
चाफा, मनमोहक मोगरा
हा आहे माझा परसातला वाडा

चंदनाचा उंबरा
नक्षीदार दरवाजा
आत शिरताच जाणवते
निखळ अशी माया 

तो.................

तसा  तो दर महिन्याला भेटतो , शेवटी शेवटी त्याला भेटण्याची ओढ जरा जास्त तीव्र होत जाते
अशी काय ओढ आहे त्याच्यात ,,,, कि तो आकर्षितच करत असतो
कितीही लांब राहायचा प्रयत्न केला त्याच्या पासून ..... पण त्याची आठवण काही जात नाही
तो भेटणायचा दिवस हि ठरलेला आहे ... त्या दिवसाची तर खूप आतुरतेने वाट बघत असते
तो भेटला ना कि सगळं जग माझ्या खिशात ..... असाच वाटत
एक वेगळाच विश्वास देऊन जातो तो ..... तो दिवस म्हणजे एकदम राजा झाल्यासारखाच

तो भेटून गेल्यावर पहिले आठ दिवस मस्त जातात त्याने दिलेल्या आठवणीत .... त्याच्या त्या गोंडस रूपात हरवलेले दिवस असतात ते
पण नंतर परत तेच घडत ...... परत त्याची आठवण यायला लागते ..... तो कधी भेटतोय असं होतं
कुठे जावस च वाटत नाही .... कुणाशी बोलावसं पण नाही वाटत ..... फक्त त्याचाच विचार करावा लागतो....

कधी कधी वाटत   ....... कि द्यावं सोडून सगळं ,,,,,, जावं मस्त फिरावं .. मज्जा करावी
पण एकदम त्याची जाणीव भासवते  आणि मी परत ऑफिस ला जाते आणि परत तो महिन्याच्या ७ तारखेला माझ्या बँक अकाउंट ला जमा होतो
.... गौरी