mazionjal

मराठी लेख लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा
मराठी लेख लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा

सोमवार, १७ ऑगस्ट, २०२६

पहिला पगार… ❤️

 


पहिला पगार… ❤️

आजच्या काळात महिन्याच्या पगाराची तारीख म्हणजे EMI, bills, घरखर्च आणि जबाबदाऱ्यांची आठवण करून देणारा दिवस असतो.

पण पहिला पगार तसा नसतो…

पहिला पगार म्हणजे एक वेगळीच भावना असते.

आपल्या कष्टाची पहिली कमाई हातात आलेली असते.

रक्कम किती आहे यापेक्षा,

“ही माझ्या कष्टाची कमाई आहे.”

ही भावना मनात असते.

तो पगार हातात घेताना नकळत आई-बाबांचा चेहरा आठवतो…

आणि मनात कुठेतरी एक छोटासा विचार येतो—

“आता मीही काहीतरी करू शकते…” ❤️

पण माझा पहिला पगार म्हणजे नेमका कोणता?

याची एक छोटीशी, पण माझ्यासाठी खूप खास गोष्ट आहे.

माझी पहिली कमाई – १०० रुपये!

१० वीची परीक्षा झाल्यानंतरची गोष्ट.

त्या सुट्टीत मी एका कॉम्प्युटर क्लासमध्ये Instructor म्हणून दोन महिने काम केलं. खरं सांगायचं तर तिथे मी शिकतही होते आणि शिकवतही होते.

त्यांनी माझी संपूर्ण क्लासची फी माफ केली होती.

दोन महिने काम केल्यानंतर त्यांनी मला १०० रुपये पगार दिला.

आजच्या काळात १०० रुपये ही फार मोठी रक्कम नाही.

पण तेव्हा?

ते १०० रुपये म्हणजे माझ्यासाठी खूप भारी होते!

कारण ते फक्त १०० रुपये नव्हते.

ती माझ्या कष्टाची पहिली कमाई होती.

मला अजूनही आठवतं…

पैसे हातात मिळाल्यावर मी ते सगळ्यात आधी आईला जाऊन दिले.

पण माझ्यासाठी त्या दिवशी मी पहिल्यांदा स्वतःच्या पायावर उभी राहिल्यासारखं वाटलं होतं.

“मी कमावले!”

या दोन शब्दांचीच तेव्हा किती मोठी किंमत होती!


मग आली पहिली Official Salary…

यानंतर शिक्षण पूर्ण झालं.

MBA झाल्यावर पुण्यात नोकरी शोधण्यासाठी माझे खूप प्रयत्न सुरू होते.

दोन-चार महिने नोकरीचा शोध घेतला.

त्या काळात अनेक वेगवेगळे अनुभव आले.

काही गमतीदार, काही निराश करणारे, तर काही आयुष्यभर लक्षात राहणारे.

त्याबद्दल कधीतरी नंतर सविस्तर लिहीन.

पण माझी पहिली official job मिळाली ती धुळ्यातील Sinic Electronics मध्ये.

नवीन नोकरी…

नवं ऑफिस…

नवी माणसं…

आणि अर्थातच नवीन जबाबदारी!

पहिला महिना त्यांनी माझ्याकडून वेगवेगळ्या entries करून घेतल्या.

काम शिकत होते.

ऑफिस समजून घेत होते.

आणि मनाच्या एका कोपऱ्यात मात्र एकच उत्सुकता होती—

“पहिला पगार कधी मिळणार?”

आणि मग तो दिवस आला.

Salary Slip हातात आली…

एक महिना पूर्ण झाला.

आणि पहिल्यांदा माझ्या हातात आली—

Salary Slip!

अहाहा!

त्या क्षणी मी तर अक्षरशः ढगात होते! ☁️❤️

आज salary slip म्हणजे कदाचित एक साधा कागद वाटतो.

पण पहिल्या salary slip ची गोष्टच वेगळी असते.

त्यावर आपलं नाव असतं.

आपल्या कामाची किंमत असते.

आणि सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे—

आपल्या मेहनतीची पहिली अधिकृत पावती असते.

त्या दिवशी पगार मिळाल्याचा आनंद काही औरच होता.

आणि मग झाला तो अविस्मरणीय अपघात!

तेव्हा Sinic Electronics कंपनी धुळ्यात MIDC जवळ highway वर होती.

मी ऑफिसला बाबांची two-wheeler घेऊन जायचे.

त्या दिवशी हातात पहिला पगार होता.

मनात आनंद होता.

डोक्यात विचारांची गर्दी होती—

“आज आईला पैसे द्यायचे…”

“काय घेऊ?”

“घरी गेल्यावर सगळ्यांना सांगायचं…”

आणि कदाचित या सगळ्या विचारांमध्ये माझं लक्ष रस्त्यावर थोडं कमी होतं.

आणि अचानक…

समोरून आलेलं डुक्कर मला दिसलंच नाही! 😄

आणि मग…

धडाम!

मी आणि ते डुक्कर दोघेही धडकलो.

त्या क्षणी खरं सांगायचं तर मला स्वतःपेक्षा आधी गाडीची काळजी वाटली.

कारण मनात पहिला विचार आला—

“हे देवा! गाडीला काही झालं तर?”

घरी गेल्यावर बाबा-आई ओरडणार…

आणि जर गाडी खराब झाली तर?

पहिला पगार सगळा गाडी दुरुस्त करण्यातच जाईल! 😂

नशीब चांगलं होतं.

गाडीला काही झालं नव्हतं.

मीही कसंबसं स्वतःला सावरलं.

गाडी उचलली.

आणि निघाले.

ते डुक्कर मात्र माझ्यापेक्षा शहाणं होतं बहुतेक…

ते तर केव्हाच ओरडत पळून गेलं होतं! 😄

आज विचार केला की त्या प्रसंगावर हसू येतं.

पण त्या दिवशी?

पगार मिळाल्याची खुशी इतकी मोठी होती की मला काही लागलंच नाही असंच वाटत होतं!


घरी गेल्यावर…

गाडीचा किस्सा मनात ठेवून मी घरी पोहोचले.

आणि नेहमीप्रमाणे सगळ्यात आधी—

“आई…”

आईसमोर गेले.

हातातले पैसे तिच्या हातावर ठेवले.

पूर्वीचे ते १०० रुपये असोत किंवा पहिल्या official salary चे पैसे…

पहिली कमाई आईच्या हातात देण्याचा आनंद काही वेगळाच होता.

पैशांची किंमत तेव्हा किती होती हे आज आठवतही नाही.

पण त्या क्षणाची किंमत?

ती आजही मनात तशीच आहे.


पहिला पगार म्हणजे फक्त पैसे नसतात…

आज आपण पगार मिळाल्यावर कितीतरी गोष्टींचा विचार करतो.

घरखर्च.

EMI.

Bills.

Savings.

Investments.

जबाबदाऱ्या.

पण पहिला पगार?

तो या सगळ्यांच्या आधीचा असतो.

तो म्हणजे स्वतःवरचा पहिला विश्वास.

“मी काहीतरी करू शकते.”

“मी स्वतः कमवू शकते.”

“माझ्या मेहनतीला किंमत आहे.”

आणि कदाचित म्हणूनच पहिला पगार आयुष्यभर लक्षात राहतो.

रक्कम विसरली जाऊ शकते.

कुठे खर्च केली तेही आठवणार नाही.

पण…

तो पहिला पगार हातात घेतल्याची भावना कधीच विसरता येत नाही.


आजपर्यंत कुणालाच सांगितलं नव्हतं…

आणि हो…

तो डुक्कर वाला किस्सा?

आजपर्यंत हे कुणालाच सांगितलं नव्हतं. 😄

पण Mazi Onjal लिहिताना वाटलं…

काही आठवणी फक्त मनात ठेवण्यासाठी नसतात.

त्या कधीतरी शब्दांत उतरवाव्याही लागतात.

कारण वर्षानुवर्षे पुढे जाताना आपल्याला कधीतरी मागे वळून पाहावंसं वाटतं.

आणि मग जाणवतं—

आपण आज जे काही आहोत, त्यामागे अशाच कितीतरी छोट्या छोट्या आठवणी आहेत.

काही १०० रुपयांच्या…

काही पहिल्या salary slip च्या…

काही आईच्या हातावर पैसे ठेवण्याच्या…

आणि काही…

डुक्कराला धडक देऊनही आनंदी राहण्याच्या! 😄❤️

पहिला पगार किती होता हे कदाचित काळानुसार विसरलं जाईल…

पण त्या पहिल्या कमाईची हुरहूर, आनंद आणि अभिमान मात्र मनात कायम राहतो.

**कारण पहिला पगार हा पगार नसतो…

तो आपल्या स्वप्नांच्या दिशेने टाकलेलं पहिलं पाऊल असतो.** ❤️


तुमचा पहिला पगार किती होता?

आणि सगळ्यात महत्त्वाचं…

तुमच्या पहिल्या पगारातून तुम्ही पहिल्यांदा काय केलं होतं?

आई-बाबांसाठी काही घेतलं होतं?

स्वतःसाठी काही विकत घेतलं होतं?

की माझ्यासारखाच एखादा मजेशीर किस्सा तुमच्याही पहिल्या पगारासोबत जोडलेला आहे?

तुमची आठवण Mazi Onjal सोबत नक्की शेअर करा. ❤️

शुक्रवार, १४ ऑगस्ट, २०२६

काही आठवणी कधीच जुन्या होत नाहीत… ❤️

 

काही आठवणी कधीच जुन्या होत नाहीत… ❤️

काही आठवणी ह्या काळाच्या प्रभावाच्या अगदी पलीकडे असतात. त्यांना तारीख, वेळ, वय असं काहीच नसतं. त्या मनाच्या एका कोपऱ्यात अगदी जपून ठेवलेल्या असतात.

एखादा सुवास, एखादं गाणं, एखादा जुना फोटोसुद्धा क्षणात आपल्याला त्या काळात घेऊन जातो.

तेच घर…

तेच अंगण…

तीच माणसं…

आणि आपण… पुन्हा एकदा लहान झालेले.

काही आठवणी कधीच जुन्या होत नाहीत.

लहानपण तर किती साधं होतं…

ना मोबाईल, ना सोशल मीडिया… प्रत्येक क्षण फोटोमध्ये जतन करण्याची धडपडही नव्हती.

पण तरीही त्या काळात जगलेला प्रत्येक क्षण मनात कुठेतरी कायमचा साठून राहिला.

आज मागे वळून पाहताना जाणवतं, त्या काळात आपल्याकडे फारसं काही नव्हतं; पण तरीही आपण खूप श्रीमंत होतो—आठवणींनी.

आजीचं घर…

आजीच्या घराची आठवण म्हणजे फक्त एक घर नाही.

तो एक अनुभव आहे.

आजीने बनवलेली सांडग्याची भाजी, रात्री केलेली तांदूळ-तूरडाळ खिचडी… आहाहा! अप्रतिम!

आजही आठवलं की तो खमंग सुवास आणि ती चव जिभेवर रेंगाळते.

काहीही खूप मसाले न टाकता ती इतकी सुंदर खिचडी कशी करायची?

कदाचित…

ती तिच्या हातालाच चव होती.

आजीच्या साडीचा तो सुवास आजही आठवतो.

मी तर तिच्या साडीचा ड्रेसच शिवून घेतला होता.

आज त्या साडीचा विचार केला तरी मन पुन्हा त्या दिवसांमध्ये जाऊन पोहोचतं.

आजी आम्हाला गाणी, कविता पण म्हणून दाखवायची.

तिच्या आवाजात कविता ऐकण्याची मजाच काही वेगळी होती.

झोपताना ती मायेने थोपटत म्हणायची—

“रवि गेला रे, सोडुनि आकाशाला
धन जैसें दुर्भाग्याला…
निज नीज माझ्या बाळा…”

त्या शब्दांमध्ये किती माया होती!

आज कितीही वर्षं झाली तरी त्या आवाजाची आठवण मनात तशीच जिवंत आहे.

कधी कधी वाटतं…

आपण मोठे झालो, पण आजीच्या त्या थोपटण्याची गरज मनाला अजूनही आहे.

“किती छान दिवस होते ते…”

आयुष्यात काही माणसं येतात.

काही काळ आपल्यासोबत राहतात.

आपल्यासोबत हसतात, बोलतात, भांडतात, रडतात…

आणि मग एक दिवस त्यांचे रस्ते वेगळे होतात.

काही नाती काळाच्या ओघात दूर जातात.

कधी परिस्थितीमुळे, कधी अंतरामुळे, तर कधी आयुष्याच्या वेगामुळे.

पण काही माणसं दूर गेली तरी त्यांच्या आठवणी मात्र मनातून कधीच दूर जात नाहीत.

आणि मग एखाद्या क्षणी मनात एकच विचार येतो—

“किती छान दिवस होते ते…”

तो जुना फोटो…

मला आठवतं, आम्ही सगळ्या भावंडांनी मिळून एक ग्रुप फोटो काढला होता.

एकमेकांच्या खांद्यावर हात ठेवून, उंचीप्रमाणे आम्ही सगळे उभे होतो.

तेव्हा तो फक्त एक फोटो होता.

आज तो फोटो हातात घेतला की आपण फक्त चेहरे पाहत नाही…

आपण तो काळ पाहतो.

त्या वेळची माणसं पाहतो.

त्या वेळचं आपलं आयुष्य पाहतो.

आणि कधी कधी त्या फोटोमध्ये आपल्याला आपलंच एक हरवलेलं रूप दिसतं.

तेव्हा जाणवतं—

फोटो जुना झाला असला, तरी त्यातली आठवण अजूनही ताजी आहे.

काळ पुढे जातो…

आपण मोठे होतो.

नोकरी लागते.

लग्न होतं.

मुलं होतात.

जबाबदाऱ्या वाढतात.

आपण सतत पुढे जात राहतो.

पण मनाचा एक छोटासा भाग मात्र त्या जुन्या दिवसांमध्येच राहतो.

कधी एखादं गाणं ऐकलं की…

कधी एखादा सुवास आला की…

कधी एखादा जुना फोटो दिसला की…

तो छोटासा भाग पुन्हा जागा होतो.

आणि आपण काही क्षणांसाठी पुन्हा लहान होतो.

वर्तमान जगायला विसरू नका…

आपण भविष्याची काळजी करताना वर्तमान जगायला विसरतो.

आणि वर्तमान जगताना त्याची आठवण तयार होत आहे, हेही लक्षात येत नाही.

म्हणूनच कधी कधी थांबायला हवं.

आजी-आजोबांच्या आठवणी लिहून ठेवायला हव्यात.

मुलांसोबत मनापासून खेळायला हवं.

मित्रांसोबत मनापासून हसायला हवं.

कारण आजचा हा क्षण…

उद्या कोणाच्यातरी आठवणींचा भाग असणार आहे.

आठवणी म्हणजे आयुष्याची छोटीशी ठेव…

आठवणी म्हणजे आपल्या आयुष्याची छोटी छोटी ठेव असते.

काही आठवणी आनंद देतात.

काही डोळ्यात पाणी आणतात.

काही आपल्याला हसवतात.

तर काही आपल्याला पुन्हा एकदा त्या माणसांजवळ घेऊन जातात, जे आता कदाचित आपल्या जवळ नसतील.

पण म्हणूनच त्या आठवणी मौल्यवान असतात.

कारण माणसं दूर जाऊ शकतात…

जागा बदलू शकतात…

काळ पुढे जाऊ शकतो…

पण मनापासून जगलेले क्षण कधीच संपत नाहीत.

ते आपल्या मनाच्या एका छोट्याशा कोपऱ्यात कायम जिवंत राहतात.

म्हणूनच…

काही आठवणी कधीच जुन्या होत नाहीत. ❤️


तुमचीही अशी एखादी आठवण आहे का?

जी कितीही वर्षं झाली तरी आठवली की तुमच्या चेहऱ्यावर हसू येतं?

एखादी व्यक्ती, एखादं घर, एखादा सुवास, एखादं गाणं किंवा एखादा जुना फोटो…

तुमची अशी आठवण Mazi Onjal सोबत नक्की शेअर करा. ❤️

शनिवार, २० जून, २०२६

🌧️ पावसाच्या रंगात चिंब

 



🌧️ पावसाच्या रंगात चिंब

काजळलेल्या ढगांनी दाटलेलं आभाळ...
मातीचा मंद धुंद सुगंध...
आणि मनाला भिजवून टाकणारा पाऊस...

काजळलेल्या ढगांनी दाटलेलं आभाळ, पावसाचा निरोप घेऊन येणारा गार वारा, दुपारीही संध्याकाळ झाल्याचा भास आणि मातीचा मंद धुंद सुगंध... एक-एक थेंब पडायला सुरुवात होते. मग रिमझिम सर येते आणि क्षणार्धात ताशासारखा कोसळणारा पाऊस सुरू होतो.

या सगळ्या वातावरणाबरोबर मनही चिंब भिजून जातं. उन्हाळ्याच्या अस्तित्वाची एकही खूण मागे न ठेवता तो आपल्या आगमनाने सगळा शीण विसरवून टाकतो. फुलांपासून माणसांपर्यंत, पशुपक्ष्यांपासून सृष्टीतील प्रत्येक जीवाला तो आपल्या रंगात रंगवून टाकतो, भिजवून टाकतो.

नव्या उमेदीची, नव्या ऊर्जेची आणि आनंदाची चाहूल घेऊन येणारा हा पाऊस केवळ ऋतू नसतो, तर तो एक अनुभव असतो. प्रत्येक सरीसोबत मनाला नव्याने जगण्याची प्रेरणा देणारा, आठवणींना ओलावा देणारा आणि निसर्गाशी पुन्हा एकदा नातं जोडणारा हा पाऊस मला खूप आवडतो.

“पाऊस फक्त धरतीला भिजवत नाही, तो मनालाही नव्या उमेदीने चिंब करून जातो.” ☔🌿

#पावसाच्यारंगातचिंब #मराठीब्लॉग #पाऊस #निसर्ग #मनोगत 

बुधवार, १९ फेब्रुवारी, २०२०

🌺 पुंजिकस्थलेचा शाप ते अंजनीचा जन्म — हनुमान जन्माची अद्भुत कथा 🚩

नियतीने घडवलेली हनुमान जन्माची अद्भुत कथा

काय झालं , कश्यामुळे झालं , नक्की काय घडलं हे त्या स्वर्ग नागरी चा  राजा इंद्र आणि सौंदर्याची साम्रादनी पुंजिकस्तल   अप्सरा  , ह्या दोघांनाच माहित , पण त्या दिवशी , देव इंद्र खूप संतापले होते पुंजिकस्तले वर त्यांचा एवढा जीव .. पण आज ते तिच्यावरच चिडले होते . आणि पुंजिकस्त ला....  ती फक्त आसवं गाळीत उभी होती ..
सगळे तिच सांत्वन करत होते काय घडलय ते कुणालाच कळत नव्हतं .
देव इंद्र  : पुंजिकस्तला  आज तू मला मन खाली घालायला लावलीस .. का असं केलस ? माझा केव्हढा जीव तुझ्यावर .. तू मला सांगू शकली असतीस ... तू का नाही सांगितलं ... एवढं सगळं घडलं आणि मला काहीच कल्पना नाही ... नाही ... हे असच होत राहील तर ... " देव इंद्र पोट तिडकी ने पुंजिकस्तले  ला बोलत होते रागवत होते ... "अ ग काय कमी होत तुला इथे , सगळी सुख आहेत ह्या इंद्र लोकात ..... का पण का असं करावंसं वाटलं तुला ... आज तू मला शरमेने सर्व देव लोकं पुढे मान खाली घालायला भागपाडलंय ...."
पुंजीक्सतला रडत रडत इंद्र देवांना बोलली "मला माफ करा खरंच चुकले मी ... मी असं वागायला नको होत ... माझी बुद्धी कशी फिरली नाही माहित ... मला असं का करावंसं वाटलं नाही माहित .... पण ह्या कृत्या बद्दल मला माफ करा .... मला त्या दैवी साधू च्या शापा पासून वाचवा देवा ... " 
इंद्र देव  " साधू .... अ ग  ते नुसते साधू नाही महान तपस्वी आहेत .... त्याच्या तपस्येच तेज त्यांच्या चेहऱ्या कडे बघूनच लक्षात येत ... आणि तू.... तू त्यांना असं वागवलास , ते जरी एका माकडाच्या रूपात असले तरी ते खूप मोठे तपस्वी आहेत आणि आता त्यांच्या शापा पासून तुला कोण वाचवणार " 
रंभा ह्या दोघांच्या संभाषण ऐकत होती तिला पुंजिकस्त ला  चे रडणे बघवले नाही , ती तिची बाजू मांडायला त्या दोघं मध्ये पडली 
रंभा : "देव इंद्र ... मला नाही माहित काय झालाय ते पण मला वाटत तुम्ही एकदा पुंजीक्सतले च म्हणणं ऐकावे .. तिला झालेल्या गोष्टी बद्दल खरंच खूप पश्चाताप होतोय ... ती त्या बद्दल माफी सुद्धा मागते आहे ..मला वाटत .." 
इंद्र : "रंभा ,,,, तू नको पडू ह्यात तुला नाही माहित हिने काय केलय,,,,, हिला ह्या इंद्र लोक मधल्या सुखाचा, आरामाचा , ऐश्वर्या चा  कंटाळा आला होता म्हणून हि पृथ्वी लोकात विहार करायला गेली ... तिथे गेली तर हिने ते सुख उपभोगाव ना तर नाही ... हिला तिथे लीला कराव्याशा वाटल्या ,,, आणि हिने एका महान तपस्वी माकड रुपी योगी जेव्हा ते त्याच्या तपस्ये मध्ये लीन होते ,,, पद्मासनात शांत बसले होते . हिने त्यांना पहिले आणि एक माकड कस बसलंय , म्हणून त्यांना काही फळ मारून फेकली  आणि एवढंच नाही तर दगड सुद्धा ....   ,, माझ्या च्या ने तर सांगावंल सुद्धा जात नाही इतकं मोठ्ठ कृत्य हिने केलं ... मग काय त्या तपस्वीची तपस्या भंग पावली आणि त्यांनी हिला शाप दिलाय " रंभा : " शाप .... " 
इंद्र :  "हो .. हो शाप दिलाय .. कि जस काही हि कोणाच्या प्रेमात पडेल हि सुद्धा एक माकड बनून राहील " 
रंभा :  " बापरे ... मग आता "
इंद्र :  " आता काय ... पश्चताप दुसरा काही उपाय नाही " 
रंभा :  " देवा असं नका हो म्हणू असेल ना काही तरी उपाय उपशाप नक्की काही तरी असेल ,, आपण जाऊ यात का सगळे ह्या योगि ना भेटायला हिच्या वतीने आपण सगळे त्यांची माफी मागू ,, 
इंद्र : "ते आता शक्य नाही आता कुठे शोधणार आपण त्यांना हि तपस्वी लोक घोर रानात , अति थंड बर्फाळ प्रदेशात किंवा उष्ण वाळवंटात तपस्या करतात कि जेथे त्यांना कोणी त्रास देणार नाही ... आता ते कुठे असतील नाही कळणार "
रंभा :  " मग आता " 
पुंजिकस्तला:  " इंद्र देवा मला माफ करा पण ह्यावर काही तरी उपाय सुचवा " 
इंद्र खूप विचार करून मग 
इंद्र : "ह्यावर एकच उपाय तू ब्रह्म देवांना भेट तेच काय ते उपाय सुचवतील " 
हे एकूण पुंजिकस्तला  ला थोडा धीर आला

🌺 ब्रह्मदेवांकडे…

ती ब्रह्म लोकात आली आणि आल्या आल्या तिने ब्रह्म देवांचे पायच धरले 
पुंजिकस्तला: : " देवा मला माफ करा मला ह्या शापा पासून वाचावा , मला योग्य मार्ग दाखवा , माझी चूक झाली , मला उपशाप .द्या मार्ग दाखवा देवा " 
ब्रह्म देवांना तिने झालेलं सगळं सांगितलं . 
ब्रह्म देव :  " झाले ते योग्य नाही झाले , तू असं वागायला नको होते ... एका सिद्ध-योगी ला , तो जेव्हा त्याच्या तपस्येत लीन असताना त्याला त्रास देणं म्हणजे घोर पाप…. पण झालेल्या गोष्टीचा तुला पश्चाताप होतोय ... आणि जे तू वागली  ते योग्य नाही ह्याची  तुला जाणीव होतीय ... ...   हि चांगली गोष्ट आहे ..."  
(खर तर ह्या सगळ्यात नियती लांब उभं राहून हसत होती आणि नवीन काही तरी भव्य दिव्य होणार ह्याची रचना करत होती ) ब्रह्म देवांनी पुंजिकस्तले कडे बघितले त्यांना नियतीचा खेळ आणि दैवाची योजना समजली , आणि त्यांनी ह्यावर एक उपाय पुंजिकस्तलेला सांगितलं 
ब्रह्म देव : “ तू पृथ्वी लोकात जा तिथे तुझी भेट एका महान योद्धा , बलशाली, शूर वीराशी होईल त्याच्या पासून तुला एक वानर रुपी तेजस्वी , महापराक्रमी , बलशाली ,शिव अंश असलेला पुत्र होईल , तो शिवाचा अंश असलेला असेल आणि त्या महान पुत्राच्या योगाने तुला उपशाप मिळेल " 
ह्या ब्रह्म देवाच्या वाणी ने पुंजिकस्त ले ला  थोडे बरे वाटले , आणि देवांच्या म्हणण्या प्रमाणे ती भूलोकात राहू लागली .
🌿 पृथ्वीलोकात…

बरेच वर्ष तिथे तिने तपस्या केली , आणि एक दिवस  जंगलात  ती ध्यान धारणा करत असताना सिहांच्या डरकाळ्या चा आवाजामुळे तिचे  ध्यान तुटले , काय झालंय म्हणून बघायला ती आवाजाच्या दिशेने जाऊ लागली ,वाटेतील झाड कोलमडून पडली होती , झाडाच्या खोडांवर नखांचे  चे व्रण उमटले होते. पक्षांच्या  किलबिलाटा ने कोलाहल मजला होता , कोणी तरी कोणाला तरी उचलून फेकत आहे असे मोठ मोठे आवाज येत होते ,,,  एखादे मोठे द्वंद्व  युद्ध सुरु होते . अजून थोडं पुढे गेल्यावर जे तिने बघितलं त्यावर तिचा तिच्या डोळ्यांवर विश्वासच बसत नव्हता .  एक मोठ्ठे भारदस्त , बलशाली , उंचपुरे अर्धे मानव आणि अर्धे माकड असे शक्तिशाली कुणी तरी एका सिंहा शी युद्ध करत होते , आणि तिने जे पहिले ते तर खूपच विलक्षण होते त्या शूरवीराने एका क्षणात त्या सिंहाच्या  खालचा जबडा एका हाताच्या चार बोट आणि वरचा जबडा दुसऱ्या हाताच्या चार बोटानी पकडून त्या सिंह ला फाडून फेकले आणि अचानक सर्वत्र शांतात पसरली, काही क्षण कोणीच काही हालचाल नाही , पानांची सळसळ नाही कि पक्षांची फडफड नाही , सर्व तो क्षण बघून स्तब्ध झाले , पुंजिकस्त लेला तर काही सुचतच नव्हते काय घडले आणि तिने काय पहिले ह्यावर तिचा विश्वासच बसत नव्हता
आणि  अचानक त्या वीराचे लक्ष पुंजिकस्त ले कडे गेले

❤️ पहिली नजर…

 तिला बघताच तो काही क्षणा आधी आपण काय करत होतो हे विसरूनच गेला , तिच्या सौंदर्याची मोहिनी त्याच्यावर जादू सारखे काम करत होती आणि तो त्या मोहिनीच्या हळू हळू  आधीन होत होता ,  ती त्याला विचारते आहे कि तुम्ही कोण , कुठून आलात , हे काय झालं  वैगरे पण तिच्या बोलण्याकडे त्याच अजिबात लक्ष नव्हतं तो फक्त आणि फक्त तिला न्याहाळत होता , तिचे लालचुटुक ओठ , गोरा वर्ण , कमनीय बांधा , कोरीव भुवया , निळे डोळे , मधूनच एक केसाची बट तिच्या गुलाबी गालाला  खेळत होती , बोलताना सुद्धा डाव्या गालावर पडणारी खळी त्याच लक्ष वेधून घेत होती ,  हे सगळं बघून तो हरवूनच गेला ...   हि कोणी तरी स्वर्गीय अप्सराच ह्यावर त्याचा ठाम विश्वास बसला.
आणि तो तिच्या प्रेमात च पडला, पुंजिकस्त ला तर जेव्हा तिने पहिल्यांदा त्या शूरवीराला पहिले तेव्हाच ते तिला आवडले  आणि ह्याच वेळेस  योगी ने दिलेला शाप असर करू लागला आणि ती वानर रूपात बदलली , काही क्षण दोघांना हि काहीच कळले नाही पण नंतर पुंजिकस्त ला रडू लागली त्या शूर वीराने तिला ह्या सगळ्याचा काय अर्थ आहे .. हे असे काय घडले तू अचानक असे रूप कसे बदलले विचारले , रडतच पुंजीक्सतला ने तिच्या बरोबर घडलेली सर्व हकीकत त्यांना सांगितली , त्यांनी तिचे सांत्वन केले , आणि ते तिला त्याच्या राज्यात घेऊन आले ,,,

👑 वानरराज केसरी

 नगरातले सर्व लोक हे वानरर प्रमाणेच होते ,,, हे पाहून तिने त्यांना विचारले कि तुम्ही कोण आपण कुठे आलोत , त्यावर त्यांनी स्वःची ओळख करून दिली , मी वानर राज केसरी आणि हि सर्व  माझी प्रजा आहे . मी  कधी हि माणूस आणि कधी हि  वानर रूप धारण करू शकतो . तू निःसंकोच पणे माझ्या राज्यात रहा... खरं तर  मी तुला पाहिल्यादा  बघितलं तेव्हाच तुझ्या प्रेमात बुडालो तू माझ्या बरोबर विवाह करशील .... ह्या मागणीला तिला नाही म्हणूच शकली नाही आणि खूप थाटमाटात  वानर राज केसरी आणि पुजिकस्तल ह्याचा विवाह पार पडला आणि ती ह्या पुढे अंजनी नावाने वानर राणी म्हणून  ओळखली जाऊ लागली. 

🔱 शिवभक्त अंजनी

वानर राज केसरी हे निस्सीम शिव भक्त होते , आणि आता अंजनी सुद्धा त्यांच्या बरोबर शिव भक्तीत लिन झाली , आपल्याला  शिवा सारखा पुत्र व्हावं म्हणून त्यांनी प्रार्थना केली आणि त्यांची भक्ती बघून महादेवाने ते मान्य हि केले ,
☀️ अयोध्येत पुत्रकामेष्टी यज्ञ

मध्यंतरी अयोध्ये मध्ये राजा दशरथ हे पुत्र प्राप्ती साठी पुत्रकामेष्टि यज्ञ करत होते , ह्या होमाच्या अग्नी मधून अग्नी देवांनी त्यांना पवित्र असे पायस दिले कि जे ग्रहण केल्याने राजाच्या राण्यांना तेजस्वी असे पुत्र होतील . त्यातील थोडे पायस हे पावन देव चोरून अंजनी च्या हातावर देतात आणि ते तिला ग्रहण करण्यास सांगतात ते घेताच तिला काही तरी दिव्य आपल्या बरोबर घडणार आहे ह्याची जाणीव होते, पावन देव तिला सांगतात अंजनी आता तू एका शक्तिशाली , बुद्धिमान , धाडसी , चपळ आणि उडण्याची ताकद असलेल्या पुत्रास जन्म देशील , आणि त्या बरोबरच तुझा शाप हि  नाहीसा होईल .

अंजनेय… हनुमान! 🚩

लवकरच अंजना एका गोंडस , गुटगुटीत वानर पुत्र , बलशाली हनुमानास जन्म देते आणि त्याच  अंजनेय असं नाव ठेवते आणि त्याच्या बाळलीलां मध्ये हरवून जाते